Ooit stond hier een houten brug, vermoedelijk in de 13de eeuw. Toen die verdween, nam een veerpont haar plaats in. Al in 1672 lag er een veer waarmee mensen, dieren en goederen werden overgezet: een eenvoudige maar onmisbare verbinding tussen twee oevers.
Bij het veer hoorde ook een herberg: eerst ’t Schuyt, later ’t Oud Schuyt. Door de kanalisatiewerken van 1863 kwam die herberg plots niet langer aan het water, en dus opende er een nieuwe: In de Zwarte Flesch. Het werd een plek waar schippers en trekpaarden tot rust kwamen, waar kolen werden gelost en waar het leven langs de rivier zich in al zijn eenvoud afspeelde.
De veerdienst bleef bestaan en kreeg zelfs meer succes, vooral door arbeiders die dagelijks naar het station van Eichem trokken. Hun overtocht gebeurde met een platte ijzeren bak, voortgetrokken aan een kabel. De veerman was herbergier Talis (Vital De Jonghe), de laatste uitbater van de Zwarte Flesch. Toen in 1905 voor het eerst gesproken werd over een vaste voetgangersbrug, verzette hij zich hevig. Pas in 1913 werd de ijzeren brug gebouwd. En Talis hield woord: hij zette er nooit een voet op en verliet de streek voorgoed.
De brug overleefde de Eerste Wereldoorlog, maar de Tweede werd bijna haar einde. In mei 1940 bliezen terugtrekkende troepen alle Denderbruggen op, ook die van Pollare. Een deel bleef bruikbaar en werd provisorisch hersteld, de rest werd overbrugd met houten pijlers en boomstammen. In 1948 kreeg de brug weer een volwaardige structuur.
Vanaf de jaren vijftig veranderde de sfeer langs de Dender. Door de vervuiling trokken de Brusselse dagjestoeristen weg, terrassen sloten, en de vispopulatie kelderde. De brug, eigendom van de gemeente Pollare, verkommerde. Na de fusie overwoog Ninove zelfs om ze te slopen ten voordele van een autobrug.
Maar de geschiedenis besliste anders. In 1980 werd de dorpskom beschermd, en in 1987 kreeg de ijzeren voetgangersbrug een statuut als monument omwille van haar industrieel-archeologische waarde én omdat ze een van de laatste resterende ijzeren voetgangersbruggen over de Dender is.
In 1994–1995 volgde een volledige restauratie. De roestige brug werd op 21 december 1994 in één stuk opgetild en vervangen door een getrouwe replica. Met haar spanwijdte van 31 meter, een gewicht van 34 ton en maar liefst 7.875 klinknagels is de brug vandaag niet alleen een handige oversteekplaats, maar ook een stukje erfgoed met een verhaal dat je nergens anders vindt.